Verzoening na verstoting

Het is mei 1994, ik ben dertien jaar oud. Met mijn moeder zit ik op het politiebureau om aangifte te doen van mishandeling. Mijn vader heeft mij geslagen na een ruzie met mijn jongere broertje en voor mijn moeder is de maat vol, ze eist van mij dat ik aangifte doe tegen mijn vader. Ik wil niet, ik durf niet, maar tegen de eisen van mijn moeder kan ik niet op. De handen van mijn vader zitten inderdaad los, regelmatig krijg ik een klap, soms meerdere. Ik haat mijn vader, hij is slecht voor mij. Hij is slecht voor mijn moeder en we moeten bij hem vandaan.

Gered

Wat ik toen niet wist, was dat mijn moeder de echtscheidingsprocedure al in gang had gezet toen ik aangifte deed van mishandeling. Een daadwerkelijke aangifte was voor haar voordelig in de voogdijstrijd die er aan zat te komen. Ze had al veel voorbereid en uitgedacht. Het beeld van wie mijn vader was en de manier waarop ik hem ben gaan haten, is op subtiele wijze gevoed en heeft zich in mijn hoofd vastgezet. Een maand na de aangifte zijn we verhuisd naar een andere woning. Mijn vader bleef alleen achter in het oude huis. In het nieuwe huis hebben we staan dansen op de tafel, feestgevierd, gelachen en gezongen. Eindelijk waren we bevrijd van de tiran, van de gevangenis waar we ons in bevonden, we waren eindelijk vrij. Mijn moeder had mij gered uit de klauwen van mijn vader, zo zei ze het altijd. Maar ik was niet bevrijd, ik zat volkomen vast in het kluwengezin waar ik onderdeel van was, alleen zag niemand dat en ik zelf ook niet.

Gebroken

Gisteravond werd de documentaire ‘Gebroken’ uitgezonden op NPO2. In deze docu wordt belicht wat de impact is op je leven, wanneer één van je ouders na een scheiding uit je leven verdwijnt door toedoen van de andere ouder. Dit wordt ouderverstoting genoemd. Voor mij enorm confronterend, omdat in mijn leven exact hetzelfde is gebeurd. Mijn vader verdween uit mijn leven toen ik dertien jaar oud was door toedoen van mijn moeder. We zagen elkaar in de acht jaar die volgde vrijwel alleen nog maar in de rechtbank, wanneer ik als geparentificeerd kind mijn moeder bijstond in de zoveelste rechtszaak die ze tegen mijn vader had aangespannen. Ook de naam van mijn vader verdween letterlijk uit mijn leven, mijn achternaam werd veranderd in de achternaam van mijn moeder. Wederom vierden we feest, we waren eindelijk echt los van die familie. Mijn vader bleef gebroken achter.

Waarheidsvinding

Je zou zeggen dat het hele arsenaal aan hulpverlening, dat bij ons gezin betrokken was in de jaren rondom de vechtscheiding van mijn ouders, enigszins weet had moeten hebben van de chaos die gaande was. Niets was echter minder waar. Veilig thuis was er in die tijd nog niet, wel kreeg ik te maken met de Raad voor de Kinderbescherming, een gezinsvoogd, gezinshulpen, kinderrechters, thuisbegeleiding, maatschappelijk werk, schoolpastoraat en gezinstherapeuten. Geen van allen hebben ze er echt doorheen geprikt of wat aan de situatie veranderd. Mijn moeder stagneerde alle hulpverlening, maar kreeg het wel steeds opnieuw voor elkaar om het volkomen logisch te laten lijken in haar voordeel. Mijn vader reageerde vanuit onmacht. Nee, hij deed niet alles goed, hij zag niet wat zijn kinderen echt nodig hadden, maar hij had wel het beste met zijn kinderen voor. Als hij op de juiste manier was ondersteund had hij zijn vaderrol veel beter kunnen omarmen. Maar er werd niet aan waarheidsvinding gedaan. Nog steeds niet, begrijp ik uit de vele schrijnende verhalen die ik om me heen lees en hoor. De hulpverlening sloeg in ons gezin keer op keer de plank mis en met de jaren ging ik mijn vader steeds meer haten en afstoten. Dat het lang geleden ook goed tussen ons was geweest werd volkomen uit mijn geheugen gewist, ik had alleen nog maar slechte herinneringen aan hem.

Indoctrinatie

Toen ik begin 20 was en zelf was vastgelopen in het leven, begon ik de puzzelstukjes van mijn ingewikkelde levenspuzzel aan elkaar te leggen. Ik begon te zien dat de manier waarop ik naar mijn vader keek misschien niet klopte. Ik was volkomen geïndoctrineerd door mijn moeder. Loskomen van wat mij verteld was en van wat er nou eigenlijk klopte aan alle vertelde verhalen, zou nog jaren en jaren in beslag nemen. Ik raakte volkomen in de war en helemaal gebroken, want er bleek zoveel in mijn leven niet waar te zijn of te kloppen. Het was ook moeilijk om mijn eigen aandeel onder ogen te komen en te erkennen dat ik met mijn gedrag mijn vader pijn had gedaan. Daarnaast was het makkelijker om mijn vader te haten en dat verhaal voor waarheid aan te blijven houden, dan het echte verhaal te willen zien. Daarmee verdween namelijk ook de vaste grond onder mijn voeten, mijn echte levensverhaal moest opnieuw geschreven worden. Ik belandde in een jarenlang rouwproces, ik had tijd en ruimte nodig om boos te kunnen zijn, verdriet te kunnen hebben, kwalijk te kunnen nemen en met mijzelf en het leven in het reine te komen.

Vernieuwing van mijn denken

In mijn boek beschrijf ik uitgebreid het proces van de verzoening met mijn vader. Dit is namelijk uiteindelijk gebeurd. Ik heb mijn boek mede om deze reden ook de subtitel gegeven: ‘Mijn reis naar bevrijding door vernieuwing van mijn denken’. Door de constante vernieuwing van mijn denken is het me gelukt om oude pijn te overstijgen, los te laten en mijn gedachten blijvend te vernieuwen. Ik moest loskomen van de negatieve gedachten die zich in mijn hoofd over mijn vader hadden gevormd. Ik was niet anders naar mijn vader gaan kijken, als ik mezelf niet de ruimte was gaan geven om in alle eerlijkheid te kijken naar wie hij echt is en naar wie ik ben. Ik was niet anders naar mezelf en mijn eigen gedrag gaan kijken als ik mijn denkproces niet had vernieuwd en daar onderzoek naar had gedaan.

Vergeving en verzoening

Met mijn vader heb ik al jaren weer goed contact. In het afgelopen jaar liet ik de naamswijziging ongedaan maken, ik heb mijn geboortenaam weer terug. Afgelopen week spraken mijn vader en ik samen voor een groep over vergeving en verzoening. We vertelden samen ons verhaal, dat was bijzonder. Vooral ook omdat ons verhaal een verhaal is, waar ruimte is voor de pijn die we beiden hebben gevoeld en voor verdriet over wat er is geweest. Waar plaats is om te rouwen over dat wat er niet was en had kunnen zijn, maar waar ook blijdschap is over wat we nu wel samen hebben. De jaren die geweest zijn hebben hun sporen zeker nagelaten. We kunnen de jaren niet meer overdoen, we kunnen het nu wel samen doen. Ik wilde beter worden, niet bitter. Dat is een keuze.

‘One of our greatest freedoms is how we react to things’

De grootste vrijheid die jij jezelf kunt geven is hoe jij reageert op situaties.

Waar kies jij voor?

3 reacties op “Verzoening na verstoting”

  1. Hoi Anne,
    Ik word stil van je Blog. Zo rakend!!! Via de posts over de Docu “Gebroken” kom ik op jouw site terecht. Diepe buiging! Wat ongelofelijk moedig en goed van je hoe je jouw destructieve proces waarin je terechtkwam, hebt weten te keren. Als ik jou lees, dan lees ik het toekomstige verhaal van dochter X (bijna 15) en zoon Y (bijna 13) van mijn man Matthijs . Wow, komt binnen! Na 10 lange jaren met vele, mistige, soms helpende en vooral frustrerende hulpverleningsprocessen nu dan eindelijk een rechter die “dit” aanpakt. Althans, daar lijkt het op en we houden ons wederom liefdevol en vol verwachting vast aan deze actuele strohalm. Het gaat vader Matthijs al lang niet meer om een snelle terugkeer van zijn ooit zo fijne omgang met zijn kinderen, hij wil voorkomen dat zijn lieverds die rugzak aan ellende mee blijven zeulen. Die rugzak is er, die heeft ieder mens, maar dit is er eentje waarover ik jou niets over hoef te vertellen. Het is Matthijs’ liefde voor zijn kids die maakt dat hij door kan. En ja, natuurlijk heeft hij ook voor het duivelse dilemma gestaan om zich volledig terug te trekken. Er is weer (minimaal) contact en gelukkig ging dat erg snel als vanouds. Dochter X en zoon Y zijn telkens weer zo blij om hun papa (laatste zondag ook oma) te zien en samen 2 uur iets te (mogen) ondernemen. De intakes voor het aankomende hulpverleningsproces starten maandag en ik houd mijn hart vast. Een onwelwillende ouder bereik en beïnvloed je niet zomaar.
    Weet je wat ik van jou meeneem? Iedere dag kan ook ik weer kiezen om hier anders mee om te gaan. Opnieuw beginnen. Ooit was ik bezig met een boek over dit thema, want net als jij voel ik me ook schrijfster. De negatieve spiraal waarin ik terechtkwam, en mijn bankrekening, hebben me doen besluiten om met het boek te stoppen. Maar oh wee, wat inspireer jij me met jouw verhaal.
    Voor een publiek spreken samen met je vader vind ik helemaal geweldig. Vanaf nu behoor ik tot je fanclub, okay?
    Lieve Anne, bedankt dat je doet wat je doet!
    Marloes

    1. Wauw Marloes, ik ben even stil van jouw reactie ☺️.
      Dankjewel voor je warme woorden en het willen behoren tot mijn fanclub 😅(blijkbaar heb ik die dus nu 😉).

      Ik wens jullie alle goeds, sterkte en vooral veerkracht toe in het proces wat je doorgaat en voor wat er nog gaat komen. De rugzak is er en zal er zijn. Geef niet op, blijf staan en houd hoop.

      Enneh, mocht je dat boek van jou toch af willen maken? Ik had geen rooie spaarcent, had mijn baan opgezegd en me overgegeven aan mijn persoonlijke ontwikkelingsproces. Maar ik wist dat ik mijn boek moest schrijven en uitbrengen, zonder te weten of het met de praktische middelen goed zou komen. Het kwam goed op een manier die ik nooit had kunnen voorzien. Ik liet de ‘hoe’ los en liet het gebeuren, want een goed proces leidt zichzelf. Misschien inspireert het je om alsnog dat boek te schrijven ☺️😉!

    2. Erg onder de indruk van je blog. Ik denk aan de kinderen van de twee mannen die ik bijsta en die in dezelfde situatie zitten als jij. Tegelijkertijd denk ik ook en wil daar aandacht voor vragen omdat die kinderen vergeten worden, aan de vele kinderen van de moeders (en de enkele vader) die ik niet op één hand kan tellen, die hun moeder moeten verstoten omdat de vader de ouderverstotingskaart speelt en de kinderen gedwongen worden, terwijl de kinderen geen omgang willen omdat er in het verleden onzegbare dingen zijn gebeurd of in het heden geweld (achter de voordeur) mishandeling en intimidatie plaatsvindt…..in godsnaam gooi die baby’s niet met het badwater weg: die kinderen worden nu gedwongen bij hun mishandelaar te zijn en de beschermer is uitgeschakeld omdat de ouderverstotingskaart gespeeld wordt dankzij pseudowetenschappers die zich ermee bemoeien en mishandeling en intiem geweld niet herkennen……alle koeien zijn beesten maar niet alle beesten zijn koeien: de pijn en het lijden die jouw vader en jij hebben doorgemaakt is gruwelijk – maar de pijn en het lijden van deze kinderen omdat mensen nu etiketten en label ‘ouderverstotong’ plakken en niemand ziet in welke gruwelijke situatie die kinderen (net als jij vroeger) zitten is ook gruwelijk. LUISTER EN ZIE DE MENS

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *